بين همه تصاويری که از خرداد ماه تا امروز در گوشه و کنار خيابان های

شهر ديده ام- تصاويری که گاه وجدآور بودند و شوق آفرين و گاه رنج آورو بهت

زا-پنج شنبه گذشته تصوير زنی را ديدم که تا امروز در هر پلک زدن

جلوی چشمانم جان مي گيردو تازه تر می شود.

بارها به نقل از کرگردانان سينما شنيده ام که دغدغه ی يک تصوير

وادارشان کرد به ساختن يک فيلم بلند.شايد اگر قرار باشد روزی من هم

فيلمی بسازم تنها انگيزه ام جان دادن به اين تصوير است.

کنار يکی از درهای آهنی دانشگاه تهران روبروی يکی از ساختمان های

اداری قديميش که بسته بودو زنجير شده از دور عاقله زنی را ديدم دسته

گل سرخی دردست.عينک نزده بودم تا خطوط چهره اش را از دور

واضح ببينم،ناخود آگاه سرخوشانه زير لب "يک شاخه گل بر

دستم/سر راهت بنشستم..."را زمزمه کردم- اين ترانه ی محبوب من است-

اما نزديک تر که شدم ترانه در دهانم جان داد.

زن دسته گل به دست گلها را پر

پر کرده روي حلقه هاي زنجير زنگ زده درآهنی چيده بود و به جايی

خيره بود که نمي فهميدی کجاست.اصلاً نگاهش خالی بود از منظره ی روبرو

و پر بود از انتظاری که نمي دانستی برای کيست.

از پنج شنبه هزار داستان ساخته ام و هزار پايان خوب و بد برايش

نوشته ام.هزار بار ترديد کردم مادر منتظر بوده يا همسر منتظر و

هميشه رای به مادر بودنش داده ام.هزار تصوير ساخته ام از دختر يا پسر

خياليش.هزار بار لعنت کرده ام خودم را که چرا چند لحظه درنگ

نکردم، چرا ترجيح دادم که از کنارش بگذرم و تنها يک لحظه برگردم و

به پشت سر نگاه کنم تا مطمئن شوم که هنوز همانجا ايستاده و به ناکجا

خيره است.

تصوير گلبرگ های سرخ چيده شده روی حلقه های زنجير زنگ زده ،عبور با

عجله ی عابران و نگاهی که نميدانم به کجا خيره بود کابوس اين روزها شب های من است.

 

 

 

کسی صدای مرا آنطرف دیوار نمی شنود.ضخامت دیوار صدای لرزیدنم را ،حرارت بدنم را آنسوی دیوار نمی بردو من مثل یک شهروند آزاد،بدون مزاحم تا صبح در تب می سوزم!! نصف شب است گویا.من پیچیده لای پتو می لرزم.می لرزم و هزیان می گویم و کابوس می بینم. همه ی کابوسم شده روی جلد آخرین شماره ی شهروند آمروز،خبر توقیف شهروند آمروز،داستان "سید و شیخ" شهروند امروز. و مدام صادق محصولی را می بینم در کرسی وزارت کشور، در جلسه ی رای اعتمادو خندان کنار صندوقهای رای انتخابات ریاست جمهوری. تمام شب کابوs می بینم. شهروند امروز، صادق محصولی، احمدی نژاد، کروبی ، خاتمی و خاتمی و خاتمی... صبح جلوی آینه که می ایستم چشمانم دو کاسه خون است،انگار تا صبح ضجه زده ام بر مزار عزیزی. با خودم فکر می کنم بقیه ی شهروندان امروزدر کابوسهایشان چه می بینند.